partycypacjaobywatelska.pl

Opis techniki

Jest to technika służąca planowaniu rozwoju społeczności lokalnych, pozwalająca na wyartykułowanie przez mieszkańców danej społeczności swoich potrzeb w sposób niekonfrontacyjny. Pozwala na zasięganie opinii mieszkańców zarówno w kwestiach bardzo małych i lokalnych (np. ścieżki rowerowe na osiedlach i place zabaw), jak i nieco szerszych - planowanie strategiczne obejmujące rozwój nieco większych obszarów. Jednak trzeba pamiętać, że metody nie należy stosować do znacznych obszarów, gdyż traci ona wówczas swój niezaprzeczalny walor – czytelny i trójwymiarowy model.

W czasie spotkań uczestnicy przy wykorzystaniu zapewnionych przez organizatorów materiałów przygotowują duże trójwymiarowe modele przestrzenne danej okolicy. Budowanie modelu jest praco- i czasochłonne, dlatego w niektórych wypadkach modele te są wykonywane wcześniej np. przez uczniów w okolicznej szkole. Na gotowym modelu uczestnicy umieszczają karty przedstawiające różne lokalne kwestie (np. dostępna miejska infrastruktura, ochrona zdrowia, transport publiczny, rynek lokalny itd.). Część kart jest pustych i wypełniają je dopiero w czasie spotkania sami uczestnicy wypisując na nich kwestie, o których wcześniej nie pomyśleli organizatorzy. Idea polega na tym, by kładąc na modelu kartę wypowiedzieć jednocześnie sugestię dotyczącą rozwiązań z tym związanych. Kart powinno być dużo (ok. 300 gotowych + puste), co powoduje, że w czasie tak prowadzonego procesu pada wiele sugestii. Następnie konieczne jest ich priorytetyzowanie w małych grupach. Na tej podstawie wspólnie przygotowywane są plany działań.

Metoda wykorzystywana jest w czasie spotkań z mieszkańcami. W niektórych wypadkach są to spotkania otwarte, organizowane łącznie dla wszystkich grup mieszkańców, czasem jednak potrzebna jest seria spotkań, w których uczestniczą grupy bardziej sprofilowane - np. osobno młodzi ludzie, osobno mamy z dziećmi itd. Warto jednak zaznaczyć, że jedną ze słabych stron tej metody jest fakt, że łatwo może być zdominowana przez osoby, które lubią pracować w dużych grupach (pracuje się w jednej dużej grupie).

Planning for Real zostało opracowane jako technika zasięgania opinii przez The Neighbourhood Initiatives Foundation (NIF) i opatrzony znakiem ochronnym. Użycie jej wymaga uzyskania zgody NIF, ale nie wiąże się z żadnymi kosztami uzyskania licencji. Metoda ta była już wielokrotnie stosowana w Wielkiej Brytanii, np. przy planowaniu rozwoju osiedla we wschodniej części Londynu, czy ustanowienia tzw. Home Zone w Morice Town.

Ciekawym przykładem było wykorzystanie tej techniki w 2006 r. w Leicester, gdzie rozmawiano o St. Matthew's Estate. Celem było zebranie opinii, które miały zostać wykorzystane do przygotowania Neighbourhood Management Delivery Plan. W osiemnastu spotkaniach wzięło łącznie udział ponad 500 mieszkańców. St. Matthew’s Estate jest zamieszkane przez multietniczną ludność. Planning for Real jest bowiem taką metodą, która pozwala na przeprowadzenie konsultacji, w których biorą udział cudzoziemcy nieznający perfekcyjnie języka danego kraju i z racji tego nie mogący brać udziału w konsultacjach, które opierają się przede wszystkim na mówieniu.

Więcej informacji o metodzie i sposobach jej wykorzystania znajduje się na stronie The Neighbourhood Initiatives Foundation.

Opis techniki powstał w ramach projektu "Wzmacnianie mechanizmu partycypacji w m.st. Warszawy" współfinansowanego przez Norwegię w ramach Norweskiego Mechanizmu Finansowego oraz ze środków budżetu Państwa, realizowanego przez Centrum Komunikacji Społecznej Urzędu m.st. Warszawy.